tekst

De reis naar Utopia.

Abdul, Levi en Johan kenden elkaar al sinds zij met elkaar op de Rotterdamse lagere school zaten. Op de middelbare school sloten Lin en Vladimir zich bij heen aan. Een diverse maar hechte groep die veel deelden. Na gezamenlijke vakanties naar de landen waar hun voorouders vandaan waren gekomen werden zij zich nog meer bewust van de verschillen tussen mensen maar vooral ook van de overeenkomsten. Na jaren van zoeken hoe zij vanuit hun verschillen een bijdrage aan een betere wereld konden leveren was er sprake van een drastische verandering. Zij wonnen de hoofdprijs in “El Gordo” en waren plotseling de eigenaar van ruim € 100.000.000,--. In plaats van het te verbrassen aan feesten en andere onbelangrijke zaken besloten zij om hun reis naar Utopia te starten.

Het begin.

September 1956. Voor het eerst naar school; de buurjongens Abdul en Levi waren, net als hun moeders, best zenuwachtig voor wat er zou komen. Ze hadden weliswaar op de kleuterschool gezeten, maar iedereen zei dat dit iets heel anders was, ze moesten dingen gaan leren. Geen idee wat het inhield maar spannend was het wel. Ze werden in dezelfde klas geplaatst maar mochten niet naast elkaar zitten. Abdul werd aan Johan, die toevallig in dezelfde straat woonde, gekoppeld en Levi kwam naast Piet te zitten. Zo ontstond er, naar wat later bleek, een vriendschap voor het leven tussen Abdul, Johan en Levi.

Op de lagere school.

De tijd ging snel; 6 jaar leren en spelen waren zo voorbij. Echte vakantiereisjes waren er niet veel; de zomers werden vooral buiten doorgebracht. Daar was voldoende ruimte om te spelen en streken uit te halen. Af en toe een dagje naar het strand of samen met de ouders van Johan (die een auto hadden) naar het bos in Breda. Het leven was eenvoudig, soms spannend maar speelde zich af in een beperkte ruimte. Van wat er verder op de wereld gebeurde kregen zij niet veel mee. De komst van de televisie (bij Johan thuis) had daar wel een beetje verandering in gebracht maar dat was nog heel beperkt. Vooral hun fantasie werd er door geprikkeld met Professor Plano (die een invasie vanaf de planeet Hyperion moest voorkomen) en De Verrekijker waardoor het vreemde en onbekende wat dichterbij kwam.

De middelbare school.

Abdul, de slimste van het stel, ging naar de HBS en Johan en Levi naar de ULO. Bovendien gingen de ouders van Johan verhuizen, er veranderde dus nogal wat in hun jonge leventje. Ze trokken niet langer “dag en nacht” met elkaar op. Johan en Levi zaten nog wel op dezelfde school en ze zaten alle drie op dezelfde voetbalvereniging. Er kwamen toch meer andere kinderen in hun leven, waarbij langzaam ook meisjes een rol gingen spelen. Zo kwamen Lin (zat bij Abdul op school) en Vladimir (de beste speler van hun team) in hun leven en begonnen deze vijf jongens aan een gezamenlijke reis naar de toekomst.

Tussen 1967 en 1995.

Vladimir werd profvoetballer, Abdul ging naar de universiteit en werd chirurg, Levi ging naar de TU Delft om ingenieur te worden, Lin ging naar de PABO en werd leerkracht en Johan ging direct aan het werk. Ze trouwden, kregen kinderen en leidden elk een heel verschillend leven. Maar eens per jaar kwamen de vijf vrienden nog steeds bij elkaar en vertelden over hun ervaringen. In de zomer van 1985 leidde dit tot een gezamenlijke reis naar Israël en Syrië waarbij zij op zoek gingen naar de roots van Levi en Abdul. Deze reis beviel zo goed dat zij het jaar daarop Rusland bezochten (met Vladimir als “gids” en daarna aan de hand van Lin China verkenden. In de jaren daarna bezochten zij verschillende landen en continenten en steeds werden zij geraakt door de verschillen tussen mensen maar vooral ook door de overeenkomsten. Juist door hun verschillen werd de hang naar een samenleving waarin solidariteit voorop staat steeds groter.

Van 1996 tot 2005.

Elk op hun eigen manier probeerden zij iets te doen aan het vergroten van de solidariteit. Johan werd lid van de SP en probeerde zo de solidariteit in zijn gemeente te vergroten. Vladimir begon een voetbalschool voor kinderen uit kansarme gezinnen, Abdul werd actief voor Artsen zonder Grenzen, Levi ontwikkelde een plan om de oceanen schoon te krijgen en Lin ging tijdens zijn vakantie een week les geven in ontwikkelingslanden. Elk droeg op zijn eigen wijze een steentje bij maar als zij het met elkaar over hadden misten zij het grote geheel. Zij zagen wel kleine vooruitgang op de plekken waar zij bezig waren maar tegelijkertijd zagen zij ook dat het op veel plaatsen slechter ging. Ook in Nederland speelde “saamhorigheid” een steeds kleinere rol. Maar wat konden zij daar aan veranderen.
De aanslag in New York maakte duidelijk dat de tweedeling in de wereld groot was. Voor de westerse wereld was deze aanslag een sein om de terreur te gaan bestrijden. Achteraf bezien was het wellicht beter geweest als besloten was om de wereldwijde solidariteit te bevorderen.

De volgende 5 jaar.

De wereldwijd groeiende welvaart gaf hen hoop op verandering in de wereld, echter de crisis van 2008 sloeg hard toe. Weg was de kans op meer solidariteit, de kloof tussen arm en rijk nam fors toe. Zelfs in een welvarend land als Nederland werd de armoede (natuurlijk relatief gezien) groter en kwamen steeds meer gezinnen in de problemen. Ook in Europa kwam de solidariteit onder druk en daarbuiten werden problemen steeds vaker met de wapens beslecht. In plaats van een wereld met meer solidariteit werd het een wereld met toenemende verschillen, onderlinge conflicten en strijd om grondstoffen. Ondanks alles bleven de vijf vrienden elkaar opzoeken en droomden zij tijdens hun gesprekken van een ommekeer.

Het jaar van verandering: 2010.

In 2010 gebeurde er een klein wonder. Op reis in Spanje hadden ze een lot bemachtigd voor El Gordo (een Spaanse loterij met een hoofdprijs van meer dan een miljard) en eenmaal weer terug in Nederland bleek dat zij € 100.000.000,-- hadden gewonnen. Tijdens een klein feestje met vrouwen en kinderen namen zij een drastisch besluit: Het geld zou worden gebruikt om “hun reis naar Utopia” werkelijkheid te maken.

De reis naar Utopia.

De voorbereiding.

Nu het besluit genomen is moet er een plan worden gemaakt, hoe gaan wij ons Utopia bereiken? Omdat dit ook een grote impact op onze gezinnen zal hebben besluiten wij om deze reis met z’n allen aan te vangen en dus ook met elkaar het plan te schrijven. Duidelijk is dat je met € 100.000.000,-- de wereld en zelfs alleen Nederland niet kunt veranderen. Tal van opties passeren de revue: van het opzetten van een politieke partij, het bevorderen van samenwerking tussen partijen tot het stichten van een eigen staat. Uiteindelijk kiezen wij voor een eigen staat. Na onderhandelingen met zowel de Nederlandse als de Duitse regering krijgen wij de beschikking over een stuk grond rond de grens tussen beide landen en toestemming om er een eigen staat te stichten. Nadat de huidige bewoners er mee ingestemd hebben ontstaat in 2016 de nieuwe staat met een oppervlakte van 1.000 km2 en in totaal 500 inwoners. Deze staat wordt, conform afspraak, zelfstandig op 1 januari 2017 en zal dan direct toetreden tot de EU en de 29ste lidstaat worden.

Utopia.

Het land zal geregeerd worden door een gekozen volksraad die minimaal uit 10 leden bestaat en maximaal uit 100 leden. De volksraad groeit mee met het bevolkingsaantal. Vrijheid, Gelijkheid en Broederschap wordt de basis voor onze samenleving. Iedere volwassen Utopiaan heeft recht op een gelijk basisinkomen en over andere inkomsten wordt een belasting geheven van 50%.
Onze grondwet luidt: “Iedereen is gelijk, heeft dezelfde rechten en plichten en is vrij in zijn handelen onder voorwaarde dat hiermee de vrijheid van anderen niet wordt beperkt. Iedereen draagt naar vermogen bij aan het in stand houden van ons land.”
De hoogte van het totaal beschikbare basisinkomen is gelijk aan 40% van de andere inkomsten. De overige 10% wordt besteed aan algemene zaken. Abdul krijgt de leiding over een ziekenhuis, Levi wordt verantwoordelijk voor de energievoorziening, Lin start een opleidingsinstituut voor “wereldonderwijs” en Vladimir en Johan zorgen voor het onderhoud van het land. Daarnaast zal een oorspronkelijke bewoner van de streek voor de bewerking van het land zorgen. Een aantal anderen zorgen voor de nodige ondersteuning.
Naast de inkomstenbelasting zijn er geen andere belastingen (ook geen BTW). Alle inwoners worden gevestigd in een centrale kern. Zij kunnen kiezen uit een huis van de gemeenschap of zelf een huis bouwen. In het eerste geval zijn zij huur verschuldigd en in het tweede geval wordt er huur voor de grond gevraagd. De opbrengsten hiervan komen ten goede aan de algemene middelen van Utopia.

Utopia wordt een land met tevreden mensen, die goed met elkaar omgaan en waar iedereen eigenlijk wel wil wonen. In 2050 beslaat Utopia 90% van het Nederlands grondgebied; 50% van Duitsland en nog eens 30% van België. Er wonen 100 miljoen mensen die het goed hebben en een plezierig en vreedzaam leven kunnen leiden. Elders in de wereld zijn er gelijksoortige leefgemeenschappen ontstaan waardoor het aantal Utopianen is uitgegroeid tot 1 miljard. Al deze mensen geloven in Vrijheid, Gelijkheid en Broederschap en in een wereld waar men solidair met elkaar is.

Als de radio aan gaat schrik ik wakker en hoor ik dat er weer een grote aanslag is gepleegd. Langzaam dringt het tot mij door dat het slechts een droom was en dat mijn Utopia een utopie zal blijven.

Het zal wel een droom blijven. Maar wellicht kunnen wij er met SOLINKS toch een klein stukje van realiseren.

Plaats reactie


Reacties  

0 #1 Dieuwko Postema 19-03-2016 17:40
Goed verhaal. Goede uitgangspunten. Was prettig om te lezen.
Citeer | Melden aan beheerder